To przejmujący autoportret, odbicie osobistych wstrząsów oddanych z niezaprzeczalną siłą. Kobieta siedzi pośrodku, jej spojrzenie jest bezpośrednie i niezachwiane, ubrana w ciemny garnitur, który wzmacnia androgyniczną naturę dzieła. Ostre linie garnituru kontrastują z miękkimi, opadającymi pasmami, które ją otaczają, kaskadą tego, co było, a teraz zostało odcięte. Mroczny wyraz twarzy kobiety znajduje odzwierciedlenie w precyzyjnie umieszczonych nożyczkach, które trzyma. Powyżej, odręczny tekst dodaje kolejną warstwę do narracji, oferując wgląd w emocje i okoliczności leżące u podstaw obrazu. Artystka jest otoczona symbolicznym przedstawieniem straty i transformacji, ścięte włosy porozrzucane wokół niej, wizualnie opowiadające bolesny rozdział.