Eser, kişisel çalkantıların inkar edilemez bir güçle sunulduğu dokunaklı bir otoportre. Bir kadın merkezde oturuyor, bakışları doğrudan ve sarsılmaz, eserin androjen doğasını artıran koyu renk bir takım elbise giymiş. Takım elbisenin keskin çizgileri, onu çevreleyen yumuşak, düşen tutamlarla kontrast oluşturuyor, bir zamanların şelalesi, şimdi kesilmiş. Kadının kasvetli ifadesi, tuttuğu özenle yerleştirilmiş makaslarla yansıtılıyor. Yukarıdaki el yazısı metin, anlatıya ek bir katman ekleyerek, görüntünün arkasındaki duygu ve koşullar hakkında bir fikir veriyor. Sanatçı, kayıp ve dönüşümün sembolik bir temsiliyle çevrelenmiş, kesilmiş saçları etrafına dağılmış, görsel olarak acı verici bir bölümü anlatıyor.