Het kunstwerk is een aangrijpend zelfportret, een weerspiegeling van persoonlijke onrust weergegeven met onmiskenbare kracht. Een vrouw zit in het midden, haar blik is direct en onwankelbaar, gekleed in een donker pak dat de androgyniteit van het stuk versterkt. De scherpe lijnen van het pak contrasteren met de zachte, vallende lokken die haar omringen, een waterval van wat ooit was, nu afgesneden. De sombere uitdrukking van de vrouw wordt weerspiegeld in de zorgvuldig geplaatste schaar die ze vasthoudt. Bovenin voegt de handgeschreven tekst een extra laag toe aan de vertelling en geeft inzicht in de emoties en omstandigheden die aan de afbeelding ten grondslag liggen. De kunstenaar is omringd door een symbolische representatie van verlies en transformatie, het afgesneden haar verspreid om haar heen, en vertelt visueel een pijnlijk hoofdstuk.