Het kunstwerk legt een moment van stille reflectie vast. Een vrouw, met haar blik licht afgewend, is de centrale figuur. Ze draagt een donkere jas en een lichtgroene sjaal, versierd met delicate bloemmotieven, omlijst haar gezicht. De kunstenaar gebruikt de techniek van het pointillisme, met talloze kleine kleurpunten, waardoor een levendig, bijna glinsterend effect ontstaat. De achtergrond is een tapijt van blauw, rood en tinten van andere kleuren, waardoor de indruk ontstaat van een bloemenbehang, wat de intieme sfeer verder versterkt.

De compositie is eenvoudig, maar effectief. De houding van de vrouw is ontspannen, haar hand raakt zachtjes haar borst, wat een gevoel van introspectie overbrengt. Het gebruik van licht en schaduw is subtiel, en benadrukt de contouren van haar gezicht en de plooien in haar kleding. De algemene indruk is van sereniteit en contemplatie. De penseelstreken, hoewel klein, zijn vol leven, waardoor het schilderij een dynamische kwaliteit krijgt, alsof het licht constant verandert en over het doek danst. Het is een uitnodiging om even stil te staan, adem te halen en een moment van stilte te delen.