Het portret vangt een intiem moment, doordrenkt met diepe emotionele weerklank en een zekere kwetsbaarheid. Tegen een levendige turquoise achtergrond presenteert de figuur een onduidelijke maar diepe aanwezigheid; de levendige kleuren lijken te resoneren met de essentie van een persoonlijke en familiale band. Door middel van dikke, expressieve penseelstreken voelen we de energie en toewijding van de kunstenaar, wat wijst op een reis naar het hart van de geest van zijn moeder. De gedempte aardetinten van de kleding contrasteren met de levendige achtergrond, waarmee haar aanwezigheid wordt benadrukt, omhuld in warmte en vertrouwdheid — bijna alsof ze een troostende aura uitstraalt.

Als we in details duiken, kunnen we niet anders dan een aantrekkingskracht op de harten touwen voelen; het simpel geschilderde gezicht roept een reeks emoties op, van nostalgie tot zachte droefheid; het is alsof Van Gogh ons uitnodigt in een stille reflectiemoment. Dit werk, dat is gemaakt in een turbulente periode van de kunstenaar's leven, spreekt over persoonlijke strijd en de diepe liefde die hij voor zijn moeder voelde. Het is niet zomaar een portret, maar een historisch artefact van het emotionele landschap van Van Gogh aan het eind van de 19e eeuw, dat de betekenis van familiale relaties in zijn werk benadrukt — een getuigenis van de blijvende kracht van liefde en herinnering.