Een fascinerend uitzicht op de Londense skyline, dit kunstwerk vangt de etherische silhoeet van het Parlement tegen een achtergrond van een hemel die constant verandert. De kunstenaar gebruikt een delicate wassing van pastelblauw en zachte paarse tinten die samensmelten in flitsen van warm licht; deze aanrakingen suggereren de vluchtige momenten van een zonsopgang of zonsondergang - een dans van kleuren die doet denken aan licht dat het water raakt. De reflecties in de Theems weerspiegelen dit spel, waardoor de lijn tussen het solide en het vluchtige vervaagt.

In dit werk is de compositie zowel harmonieus als licht abstract; vormen lijken te verschijnen en te verdwijnen, echoënd de vergankelijke aard van de tijd zelf. Monet’s losse penseelstreken geven een luchtige kwaliteit, die de kijker uitnodigt om te genieten van de rust van de scène, terwijl het ook een gevoel van nostalgie oproept voor een vervlogen tijd. Men kan zich bijna de zachte geluiden van de Theems voorstellen die tegen zijn kusten kloppen, vermengd met het verre gefluister van voorbijgangers, wat een meeslepende ervaring creëert die het loutere observeren overstijgt.