Het kunstwerk roept een surrealistisch droomlandschap op, een aangrijpende weergave van de emotionele toestand van de kunstenaar. Een hemelbed domineert de compositie, met zijn warme houten frame dat als basis voor de scène dient. Beneden ligt een slapende figuur, gehuld in een levendige gele deken versierd met tere groene bladeren; het voelt als een cocon, een toevluchtsoord. Boven, op een baldakijn, ontvouwt zich een scherp contrast: een skeletachtige figuur, stijf en metaalachtig, wordt vergezeld door een structuur die lijkt op een wieg, verstrengeld met wat op kogels lijkt en een boeket bloemen. De tegenstelling van levend en dood, levendig en koud, creëert een verontrustende spanning. De achtergrond is een uitgestrektheid van wervelende, bewolkte lucht, die de droomachtige kwaliteit versterkt en diepte aan de scène toevoegt. De nauwgezette penseelstreken en de subtiele kleurgradaties tonen het meesterschap van de kunstenaar. Het schilderij is een krachtige meditatie over thema's als pijn, veerkracht en de kwetsbaarheid van het leven, die diep resoneert met iedereen die heeft geworsteld met verlies of ziekte.