Het oog wordt onmiddellijk aangetrokken door het samenspel van licht en schaduw dat op het doek danst. De lucht, een uitgestrekte ruimte van subtiele blauwen en grijzen, lijkt te ademen, wat duidt op een winderige dag boven de haven. De penseelstreken zijn opmerkelijk dynamisch; korte, hakkende streken bouwen de texturen van de zee en de lucht op, alsof de kunstenaar probeerde de essentie van de zeebries vast te leggen.

De scène ontvouwt zich voor u en toont de stad genesteld langs de kust, met gebouwen weergegeven in een reeks van licht en schaduw. Het is een serene scène, maar de energie in de penseelstreken, de manier waarop de kleuren mengen en scheiden, voorkomt dat het statisch wordt. De voorgrond toont een grillige rotsachtige uitloper, weergegeven in warme, aardse tonen, die een robuust contrapunt biedt aan het vloeiende zeegezicht en een gevoel van diepte dat de kijker aantrekt.