Dit kunstwerk presenteert een sereen landschap, mogelijk geïnspireerd door een klassiek Chinees gedicht. De compositie wordt gedomineerd door twee hoge, slanke bomen, waarvan de takken zijn beladen met donkergroen blad, die de scène op de voorgrond verankeren. Achter hen strekt een rustig meer zich uit naar de horizon, dat de zachte tinten van de verre bergen weerspiegelt. De kunstenaar gebruikt delicate kleurwashes, voornamelijk in gedempte groenen, blauwen en bruinen, om een gevoel van kalmte en uitgestrektheid op te roepen. De bergen, geschilderd met subtiele gradaties, trekken zich terug in de achtergrond, waardoor diepte en een gevoel van afstand ontstaat. Twee figuren, een vrouw en een kind, staan aan de oever, met hun rug naar de toeschouwer, en beschouwen het uitzicht voor zich. Dit voegt een menselijk element toe en nodigt het publiek uit om hun beschouwing van de schoonheid van de natuur te delen. De penseelstreken zijn economisch en vloeiend, een kenmerk van de traditionele Chinese schilderkunst. De algehele indruk is van vrede en harmonie, een zachte uitnodiging om de subtiele wonderen van de natuurlijke wereld te waarderen.