Een symfonie van het leven ontvouwt zich voor ons; vlezige, bijna anatomische vormen barsten uit, hun binnenste is een rijk tapijt van diepe rode en oker. Ze zijn als kolossale bloembladen, of misschien wel portalen. De compositie, een close-up perspectief, dompelt ons direct onder in dit bruisende ecosysteem. De kunstenaar gebruikt een delicate hand met de penseel, waardoor subtiele gradaties van licht en schaduw worden bereikt, wat het werk een teder en organisch gevoel geeft. Het palet is aards, verankert de toeschouwer en wordt geaccentueerd door het zonachtige gezicht met zijn derde oog, dat de toeschouwer bekijkt vanuit het midden van concentrische ringen.