Het schilderij toont een Polynesische vrouw die zit en een kind op haar schoot vasthoudt. Naast haar staat een ander kind, dat een speeltje vasthoudt. De figuren worden weergegeven met Gauguins karakteristieke vereenvoudigde vormen en gedurfde, verzadigde kleuren, met name de diepe blauw- en groentinten van de jurk van de vrouw en de achtergrond. De belichting is zacht en geeft de scène een zacht, bijna etherisch gevoel. Het is alsof ik getuige ben van een rustig moment van huiselijkheid, een tedere blik in een cultuur die heel anders is dan de mijne.

De uitdrukking van de vrouw is sereen, bijna stoïcijns, terwijl de gezichten van de kinderen levendiger zijn, wat wijst op nieuwsgierigheid en misschien een vleugje angst. De compositie is goed in evenwicht, de figuren zijn zo gerangschikt dat ze de blik over het doek trekken. Gauguins kleurgebruik is opvallend; de contrasterende tinten van de figuren tegen de gedempte achtergrond creëren een gevoel van diepte en nadruk. Het schilderij is een krachtig voorbeeld van Gauguins fascinatie voor de mensen en de cultuur van de Stille Oceaan, dat een gevoel van exotisme uitstraalt, maar ook een gevoel van menselijke verbinding.