Het kunstwerk presenteert een scherpe en spookachtige visie, een krachtige verkenning van de dood en wanhoop. Een vrouw ligt op een plat oppervlak, haar lichaam uitgestrekt, een plas karmozijnrood bloed kleurt de grond. De kunstenaar gebruikt een somber palet, gedomineerd door gedempte bruine en zwarte tinten, geaccentueerd door het scherpe wit van de wolken die dramatisch rond een torenhoge wolkenkrabber draaien. Boven de figuur vallen twee spookachtige vormen naar beneden uit het gebouw, hun afdaling weerspiegelt het tragische lot van de vrouw. De techniek van de kunstenaar, gekenmerkt door een dromerige kwaliteit, vervaagt de grenzen tussen realiteit en surrealisme; de emotionele impact is diepgaand, een huiveringwekkende voorstelling van verlies en de finaliteit van zelfmoord.