De scène ontvouwt zich met een bijna dromerige kwaliteit, de figuren worden weergegeven met een vereenvoudigde, maar expressieve elegantie. De figuren zelf – vrouwen met een bronzen huid – domineren de ruimte. De penseelstreken lijken over het doek te dansen, met een ritmische energie die het oog van de ene vorm naar de andere trekt, waarbij de kleuren worden geharmoniseerd. De compositie is meesterlijk, de plaatsing van elke vrouw, elk element, voelt zowel opzettelijk als intuïtief aan. Het levendige palet, gedomineerd door aardse rood- en groentinten, draagt bij aan de exotische sfeer. Het is een wereld op zich, een soort visueel gedicht, dat een verhaal vertelt dat verder gaat dan woorden, een getuigenis van Gauguins vermogen om de essentie van zijn Tahitiaanse ervaring vast te leggen. De kleuren zingen in het licht, een symfonie van de zintuigen. Het is de stille intensiteit van dit moment die beklijft.