Akt nagiej postaci spoczywa z wdziękiem; jej forma jest oddana miękką, niemal zamgloną jakością, zapraszającą do poczucia spokoju i odpoczynku. Użycie przez artystę pasteli lub podobnego medium nadaje skórze delikatny dotyk, sugerując ciepło światła słonecznego. Tło jest podzielone na strefy kolorów, różowy i ciemnoniebieski. Kompozycja jest zrównoważona; przyciąga wzrok na postać, od głowy spoczywającej na poduszce po delikatnie wyciągnięte nogi. Czuję chwilę cichej intymności, migawkę życia, chwilę spokoju w rytmie dni; kolor przynosi poczucie ciepła i spokoju. Ten element wydaje się ponadczasowy.

Kontekst historyczny tego dzieła umieszcza je w późnym XIX wieku, okresie eksploracji artystycznej i odrzucenia konwencji akademickich. Przyjęcie przez artystę uproszczonej estetyki i skupienie się na emocjonalnym doświadczeniu widza odzwierciedlają odejście od tradycyjnej sztuki. Ogólne wrażenie to prostota, jasność i bezpośredniość.