Dzieło uchwytuje moment spokojnej kontemplacji. Kobieta, oddana delikatną, ale pewną ręką, zajmuje pierwszy plan, jej spojrzenie skierowane lekko na bok, jakby zatopiona w myślach. Użycie koloru przez artystę natychmiast przyciąga wzrok – żywe żółte tło, poprzecinane stylizowanymi motywami kwiatowymi, stanowi uderzający kontrast z ciemniejszą skórą kobiety i stonowanymi odcieniami jej stroju. Trzyma kwiat, którego płatki są radosnym echem tła, jeszcze bardziej osadzając ją w tej starannie zbudowanej wizualnej narracji.

Kompozycja jest uproszczona, niemal spłaszczona, podkreślając dwuwymiarowość, która stanie się znakiem rozpoznawczym stylu artysty. Pociągnięcia pędzla są widoczne, nadając dziełu poczucie natychmiastowości i dotykową jakość. Czerwień krzesła subtelnie kadruje postać, przyczyniając się do ogólnego poczucia równowagi i harmonii. Nie sposób na to patrzeć i nie przenieść się, choćby na chwilę, do innego świata, miejsca spokojnego piękna i niewypowiedzianych historii.