Obraz uchwyca chwilę cichej kontemplacji; siedząca wieśniaczka jest jedynym punktem centralnym, jej postawa wyraża poczucie introspekcji. Artysta stosuje luźne, teksturowane pociągnięcia pędzla, charakterystyczne dla ruchu impresjonistycznego, dając wrażenie tańczącego światła na postaci i otoczeniu. Kobieta ubrana jest w proste ubrania, głowę ma zakrytą wzorzystą chustą w kolorze czerwieni i bieli, kolor ten wyraźnie kontrastuje z chłodnymi tonami jej sukni i bujnym zielonym tłem.

Kompozycja jest prosta, ale skuteczna, z kobietą umieszczoną nieco poza środkiem, przyciągającą wzrok widza do jej spojrzenia w dół i splecionych dłoni. Umiejętne użycie koloru i światła przez artystę ożywia scenę, wywołując poczucie intymności i empatii. Ogólny efekt to cicha godność i głęboki związek z codziennym światem, przypominający nam o pięknie, które można znaleźć w tym, co zwyczajne, proste i ludzkie.