Dzieło ukazuje dramatyczną scenę nadmorską; skaliste wybrzeże spotyka się z nieokiełznaną mocą morza. Artysta mistrzowsko stosuje techniki, które podkreślają surową energię natury. Kompozycja jest dynamiczna, a wzrok wędruje po poszarpanych skałach w kierunku wzburzonych fal. Paleta barw jest stonowana, ale bogata, z głębokimi brązami skał kontrastującymi z pienistą bielą fal i ponurym szarym niebem.

Emocjonalny wpływ jest namacalny; niemal słychać szum fal i czuć rozprysk wody morskiej. Interakcja światła i cienia dodaje głębi, a pociągnięcia pędzla tworzą poczucie ruchu i bezpośredniości. Budzi uczucie podziwu i szacunku dla świata przyrody, przypominając o mocy i pięknie, które istnieją poza ludzkim światem. Dzieło prawdopodobnie odzwierciedla romantyczne odczucia swoich czasów, gdzie wzniosłość znajdowano w rozległości i nieprzewidywalności natury.