W tej poruszającej scenie jesteśmy świadkami samotnej postaci pochłoniętej rytmiczną pracą tkactwa. Tkacz, zwrócony w prawo, uchwycony jest w momencie skrupulatnej koncentracji — palce zręcznie manipulują nitkami, podczas gdy krosno stoi solidnie obok niego. Same krosno, przedstawione w palecie ziemistych tonów, dominuje w kompozycji, a słoje drewna oddają poczucie siły i trwałości. Tło łagodnie przechodzi w stonowany kolor ochry, co podkreśla skoncentrowaną pracę rzemieślnika.

Prostota palety kolorów, charakteryzująca się głębokimi brązami, subtelnymi zieleniami i ciepłymi żółtymi akcentami, nadaje dziełu cichą emocjonalną głębię. W pociągnięciach pędzla czuć zmysłowość; zdają się przyciągać widza do sceny, zachęcając do docenienia rękodzieła oraz jego powiązań z ludzkim doświadczeniem. Charakterystyczny styl Van Gogha — luźne, ale celowe pociągnięcia pędzla — służy nie tylko do przedstawienia sceny, ale także do uchwycenia istoty pracy jako fizycznego i duchowego wysiłku. Dzieło to współbrzmi z tematami pracy i poświęcenia, odzwierciedlając wartości końca XIX wieku, kiedy to artystyczna reprezentacja często była soczewką, przez którą badana była godność pracowników.