To dzieło natychmiast urzeka spokojnym przedstawieniem nagiej postaci zanurzonej w wodzie, widzianej od tyłu. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje plecy jako punkt centralny, a krzywizna kręgosłupa jest podkreślona przez grę światła i cienia. Skóra postaci jest oddana delikatną paletą bladych różów i kremów, tworząc miękką, niemal eteryczną jakość, która pięknie kontrastuje z chłodnymi, głębokimi błękitami i zielenią wody i nieba. Prostota kompozycji jest uderzająca; kształt postaci jest uproszczony, niemal abstrakcyjny, co wzmacnia jej symboliczną moc.

Technika artysty jest widoczna w gładkich pociągnięciach pędzla i starannym nakładaniu koloru, aby zbudować formę i głębię. Tło jest proste, ocean płynnie łączy się z niebem, zakłócony jedynie przez wdzięczny lot kilku mew, dodając odrobinę ruchu i wolności do spokoju sceny. Wybór stonowanej palety barw przyczynia się do ogólnego poczucia spokoju, wywołując poczucie cichej kontemplacji i samotności.