Kolosalna postać dominuje kompozycję; gigant, być może, oddany ostrymi liniami i subtelnym cieniowaniem. Siedzi, pochylony i imponujący, odwrócony plecami, a jednak krzywizna jego kształtu sugeruje ogromną siłę i stłumione emocje. Sposób użycia światła przez artystę jest mistrzowski; wydaje się emanować z niewidzialnego źródła, oświetlając postać giganta na ponurym, atmosferycznym tle. Tekstury są szorstkie, co sugeruje ciężar postaci i krajobraz, który zdaje się ją otaczać. Delikatne oddanie półksiężyca na niebie dodaje melancholijnego akcentu, poczucia samotności.

To dzieło sztuki mówi o izolacji, o ciężarze ogromnej siły i, być może, o nieistotności ludzkości w obliczu czegoś znacznie większego niż ona sama. Prostota palety, ograniczone użycie koloru, wzmacnia dramat i koncentruje uwagę widza na formie postaci i emocjonalnym wpływie sceny.