Ten piękny akwarela odsłania bolesne piękno ruin archaicznego klasztoru. Struktura, z jej majestatycznymi, ale popadającymi w ruinę łukami, ucieleśnia poczucie historycznej wspaniałości, jednocześnie przekazując kruchość, jakby trzymała się dawno zapomnianych wspomnień. W pierwszym planie widać delikatne ziemiste odcienie, bogate zielenie i delikatne chmury powyżej, zapraszając widza do wyobrażenia sobie spokoju tego niegdyś wspaniałego miejsca, obecnie opanowanego przez naturę. Subtelności pociągnięć pędzla Cotmana tworzą miękkie krawędzie, które przywołują delikatną równowagę między siłą a rozkładem; można niemal usłyszeć szept wiatru w starożytnych kamiennych ścianach.

Kompozycja jest mistrzowsko zorganizowana - twoje oczy są prowadzone przez centralny łuk, prowadząc cię do królestwa, gdzie historia i teraźniejszość się splatają. Łagodniejsze odcienie harmonijnie się łączą, tworząc harmonijną atmosferę, która sugeruje zarówno melancholię, jak i nadzieję. Jakby Cotman zapraszał nas do refleksji nad upływem czasu, nad historiami, które te ściany mogłyby opowiedzieć. To dzieło jest przejmującym przypomnieniem o kruchości, silnie brzmiącym w romantycznych ideach z początku XIX wieku, kiedy artyści szukali głębszego związku z przeszłością zarówno w sztuce, jak i w życiu.