W tym urzekającym dziele kobieta emanuje wdziękiem i subtelną elegancją, ubrana w miękką niebieską suknię przyciągającą uwagę. Delikatne fałdy jej sukni tworzą wrażenie ruchu, a teksturowane pociągnięcia pędzla tchną życie w materiał. Jej spokojny wyraz twarzy, otoczony delikatnymi lokami, zaprasza widza do jej świata – świata pełnego zapachu kwitnących kwiatów. Na tle widać żywą wiązankę kwiatów, która spoczywa na pięknie udekorowanym stole, każdy kwiat mistrzowsko namalowany za pomocą kolorowych akcentów, które współbrzmią z ubiorem kobiety.

Kompozycja doskonale się równoważy; zrelaksowana postura kobiety harmonizuje z fałdami materiału i układem kwiatowym, prowadząc wzrok przez całe dzieło. Kolor odgrywa fundamentalną rolę; delikatne pastele wspaniale się mieszają, wzmacniając spokój sceny, jednocześnie sugerując witalność życia. Ten moment, uchwycony w czasie, wydaje się intymny i osobisty, jakby można było usłyszeć delikatny szelest jej sukni oraz subtelną woń świeżych kwiatów. Renoir w tym okresie wyrabiał styl, celebrując piękno codziennego życia, a to dzieło odzwierciedla tę filozofię, zapraszając widzów do docenienia subtelnego uroku spokojnego popołudnia spędzonego z przyjaciółmi lub bliskimi.