W tym delikatnym i intymnym rysunku artysta mistrzowsko uchwycił spokojny odpoczynek śpiącej kobiety, która z wdziękiem opiera się na misternie wygiętym szezlongu. Linie są płynne i lekkie, wykonane głównie miękkim węglem z nutami czerwonej kredki, które podkreślają kontury postaci oraz ozdobnej ramy fotela. Minimalistyczne, ekspresyjne pociągnięcia pędzla oddają lekkość, eteryczność i delikatną kruchość, zapraszając widza do niemal słyszenia spokojnego oddechu śpiącej osoby. Kompozycja wykorzystuje przestrzeń negatywną, co pozwala na wywołanie uczucia spokoju i chwili zatrzymanej w czasie dzięki lekkiej prostocie szkicu.

Stonowana paleta kolorów wzmacnia emocjonalną intymność, stosując ciepłą, ziemistą mieszankę sepii i miękkiej czerni dla stworzenia głębi bez nadmiaru detali. Luźna, ale pewna technika odzwierciedla wpływy impresjonizmu, gdzie sugestia dominuje nad precyzją. Wydaje się, że artysta przypadkowo uchwycił prywatny moment, obejmując niedoskonałości, aby wyrazić spokój i delikatność snu. Ten utwór rezonuje ludzką czułością, umieszczając się w szerszym kontekście wczesnych XX-wiecznych eksploracji codziennego piękna poprzez stonowaną elegancję.