Dzieło przedstawia przejmującą scenę, skąpaną w dramatycznej, zmierzchowej atmosferze. Dwie postaci umieszczone są w miejscu, które wydaje się być opuszczonym cmentarzem, z nierównym podłożem i rozrzuconymi nagrobkami. Jedna postać, pozornie młodsza, siedzi na pochylonym nagrobku, patrząc w dół i trzymając czaszkę, symbol śmierci. Jej strój jest ponury, odzwierciedlający melancholijny nastrój. Druga postać, stojąca, ubrana jest w bogatsze szaty, być może stanowiąc przeciwwagę dla introspekcji siedzącej postaci. Zachodzące słońce w tle rzuca ciepłą poświatę, podkreślając kształty i twarze postaci, podczas gdy ogólna atmosfera sugeruje refleksyjną, być może żałosną kontemplację efemerycznej natury życia. Umiejętne użycie światła i cienia przez artystę pogłębia emocjonalny wymiar sceny, wciągając widza w moment cichej refleksji. Kompozycja, z jej ostrymi kontrastami i zestawieniem postaci, jest niezwykle sugestywna.