Skąpana w ciepłym, złotym świetle jesieni, ta sugestywna scena rozgrywa się głęboko w gęstym leśnym kanionie. Wysokie drzewa o liściach w odcieniach bursztynu i rdzy ramują dramatyczne spotkanie między postaciami mitologicznymi. W centrum, blada, eteryczna kobieta unosi się z gracją, jej postać delikatna i świetlista, jakby zawieszona między ziemskim napięciem a boskim transcendencją. Otacza ją centaur — istota pół człowiek, pół koń — którego muskularna sylwetka kontrastuje z jej kruchym pięknem. Kompozycja prowadzi wzrok od zacienionego pierwszego planu, gdzie woda delikatnie faluję, w stronę skalistych klifów i nieba z miękkimi chmurami. Pociągnięcia pędzla artysty są bogate i teksturowane, łącząc naturalne z nadprzyrodzonym, a ziemista paleta brązów, złotych i stonowanych zieleni przywołuje melancholijne piękno jesieni. Emocjonalny wpływ jest wyraźny: mieszanka pożądania, wrażliwości i mitycznej dramy losu. Dzieło czerpie z mitologii greckiej, ucieleśniając historię pasji i destrukcji, uchwytując delikatną granicę między miłością a zgubą.