ในงานศิลปะที่น่าสนใจชิ้นนี้ ชั้นสีพาสเทลที่นุ่มนวลและการพลิ้วไหวของแปรงดึงดูดผู้ชมให้เข้ามาสู่วงการทัศนศิลป์ที่เป็นฝันจักรของเส้นขอบฟ้าลอนดอน รูปทรงเงาเด่นชัดของเสาอียิปต์ตัดกับอาคารต่างๆของ Charing Cross ที่ดูเหมือนจะหายไปในหมอกยามเช้า ลีลาการจับปลาของโมเน่ทั้งไหลลื่นและเป็นธรรมชาติ สามารถจับความงามที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วของแสงที่เต้นรำอยู่เหนือแม่น้ำเทมส์; การสะท้อนตัวเองส่องประกายด้วยเฉดสีฟ้า สีเขียว และสีชมพูอ่อนๆ ราวกับว่าน้ำเองติดอยู่ในความฝันอันละเอียดอ่อน

บรรยากาศส่งผ่านความรู้สึกสงบที่กระตุ้นความเงียบสงบของรุ่งเช้าซึ่งเวลาเหมือนถูกหยุดไว้ ขอบฟ้าที่มืดมน ถูกสลักด้วยรูปทรงสถาปัตยกรรมที่นุ่มนวล สื่อถึงไม่เพียงแค่ทิวทัศน์เดียว แต่ยังบ่งบอกถึงทิวทัศน์ทางอารมณ์ด้วย งานชิ้นนี้จับแก่นแท้ของยุคสมัยที่มีการพูดคุยอย่างต่อเนื่องระหว่างแบบดั้งเดิมกับแบบสมัยใหม่ แนวทางของโมเน่ทำหน้าที่เป็นบทกวีภาพ; มันผลักดันให้เราเผยให้เห็นหายใจและดำดิ่งไปในความงามที่อ่อนลอยที่มีอยู่ในเส้นขนานระหว่างธรรมชาติและชีวิตในเมือง