Σε αυτό το μαγευτικό έργο, στρώματα απαλών παστέλ και αιθέριων πινελιών προσελκύουν τον θεατή σε μια ονειρική ερμηνεία του ορίζοντα του Λονδίνου. Η επιβλητική σιλουέτα του αιγυπτιακού οβελίσκου αντιπαρατίθεται με τα κτίρια του Charing Cross, που φαίνονται να είναι χαμένα μέσα στην πρωινή ομίχλη. Το πινελάκι του Μονέ είναι τόσο ρευστό όσο και αυθόρμητο, συλλαμβάνοντας την φευγαλέα ομορφιά του φωτός καθώς χορεύει πάνω από τον Τάμεση; οι αντανακλάσεις λαμπαδιάζουν με αποχρώσεις του μπλε, του πράσινου και του απαλού ροζ, σαν να είναι ο ποταμός εγκλωβισμένος σε έναν λεπτό ονειρο.

Η ατμόσφαιρα εκπέμπει αίσθηση ηρεμίας, παραπέμποντας στην ησυχία της αυγής όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Ο θολός ορίζοντας, που χαρακτηρίζεται από μαλακά αρχιτεκτονικά σχήματα, υποδηλώνει όχι μόνο το τοπίο αλλά και ένα συναισθηματικό τοπίο. Αυτό το κομμάτι καταγράφει την ουσία μιας εποχής όπου το παραδοσιακό και το σύγχρονο βρίσκονταν σε συνεχή διάλογο. Η προσέγγιση του Μονέ λειτουργεί ως οπτική ποίηση· μας αναγκάζει να σταματήσουμε, να αναπνεύσουμε και να καταδυθούμε στην πρόσκαιρη ομορφιά που υπάρχει στην τομή της φύσης και της αστικής ζωής.