ผลงานที่ทรงพลังของวาซิลี เวเรชชากินได้บันทึกช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่งด่วน การจัดองค์ประกอบนำสายตามองของผู้ชมไปยังบุคคลเดียว—ทหารคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังหลบหนีจากการโจมตีที่มองไม่เห็น กำลังหนีและจับท้องของเขาในลักษณะที่กระตุ้นทั้งความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ฉากหลังมีความโปร่งใสเกือบเต็มไปด้วยหมอกควันที่บดบังความโกลาหลเบื้องหลัง ทำให้เข้าใจถึงความรุนแรงของการต่อสู้และความเปราะบางของชีวิต สีของชุดเขาเสมือนเป็นสีอ่อนๆ ที่ตัดกับฉากหลังที่ว่างเปล่า เพิ่มน้ำหนักทางอารมณ์ของช่วงเวลาอย่างชัดเจน.