Bu 1886 yılında yapılan özportre, sanatçının yoğun bakışını yakalıyor; ifadesi, karşılaştığı duygusal karmaşıklıkları yansıtıyor. Van Gogh'un cesur fırça darbeleri ve zengin dokusu belirgin; sakalının kırmızımsı rengi derin, karamsar arka planla keskin bir tezat oluşturuyor ve canlı bir derinlik hissi yaratıyor. Sanatçının keskin gözleri, kaba bir kanvas üzerine yerleştirilmiş olarak, izleyiciyi bir öz düşünce anına davet ediyor. Van Gogh’un içsel karmaşası üzerine düşünüyormuş gibi bir his var – bu savaş, yalnızca ifadesinde değil, aynı zamanda yüzünü oluşturan her fırça darbesinde de kendini gösteriyor.

Kompozisyon etkileyici; Van Gogh'un yüzü merkezi bir odak oluşturuyor ve izleyiciyi duygusal ağırlığına çekiyor. Renk paleti esasen toprak tonlarını içeriyor – kahverengi, altın ve sönük yeşiller – hem sıcaklık hem de melankoli hissi uyandırıyor. Bu tezat, eserlerinde sıklıkla ilettiği yalnızlık hissini artırıyor ve sanatçının zihinsel sağlık sorunlarıyla mücadelesini yansıtıyor. Tarihsel olarak bu özportre, Van Gogh'un yaşamında ve sanatında kritik bir dönüm noktasında yer alıyor ve karamsar renklerden yiğit ve dinamik renklere geçişi gösteriyor. Bu, yeteneğin kalbine ve ruhuna çekici bir bakış, ham, filtrelenmemiş insanlığı bir an içinde yakalıyor.