Manzara önümüzde açılıyor, geç öğleden sonrasının yumuşak tonlarıyla dokunmuş bir goblen. Sahne, yüzeyi çimen ve kır çiçeklerinin vahşi bolluğunu andıran, dokulu fırça darbelerinin bir karmaşası olan hafif bir eğim tarafından domine ediliyor. Bir patika aşağı doğru kıvrılıyor ve izleyiciyi resmin içine seyahat etmeye davet ediyor. Soluk maviler ve kremlerden oluşan bir tuval olan gökyüzü, alacakaranlığın yaklaşımını ima ederek tüm kompozisyon üzerinde dingin bir ışık yayıyor.

Göz, bir figürün oturduğu ön plana çekiliyor, belki dinleniyor, belki çalışıyor. Şekilleri, çevreye karışan benzer bir gevşek fırça darbesiyle işlenir. Yapraklarından yoksun ağaçlar, ufka karşı narin iskeletler gibi yükselir, dalları göğe doğru uzanır. Sanatçının renkleri ustaca kullanması, izleyicinin neredeyse serin esintiyi ve kırsalın sessiz dinginliğini hissetmesini sağlayan bir derinlik ve atmosfer duygusu yaratır. Genel etki, zaman içinde yakalanmış bir an olan huzur ve tefekkürdür.