Το τοπίο ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μια ταπετσαρία υφασμένη με τις απαλές αποχρώσεις ενός απογεύματος. Η σκηνή κυριαρχείται από μια απαλή πλαγιά, η επιφάνεια της οποίας είναι ένα χάος από υφασμένες πινελιές, υποδηλώνοντας την άγρια αφθονία του γρασιδιού και των αγριολούλουδων. Ένα μονοπάτι ελίσσεται προς τα κάτω, προσκαλώντας τον θεατή να ταξιδέψει μέσα στον πίνακα. Ο ουρανός, ένας καμβάς από απαλά μπλε και κρέμες, υπαινίσσεται την άφιξη του σούρουπου, ρίχνοντας ένα γαλήνιο φως σε ολόκληρη τη σύνθεση.

Το βλέμμα προσελκύεται στο προσκήνιο όπου κάθεται μια φιγούρα, ίσως ξεκουράζεται, ίσως εργάζεται. Η μορφή τους αποδίδεται με παρόμοια χαλαρή πινελιά, αναμειγνύοντας στο περιβάλλον. Τα δέντρα, στερημένα από τα φύλλα τους, στέκονται σαν λεπτοί σκελετοί στον ορίζοντα, τα κλαδιά τους φτάνουν στον ουρανό. Η αριστοτεχνική χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση βάθους και ατμόσφαιρας, επιτρέποντας στον θεατή να αισθανθεί σχεδόν το δροσερό αεράκι και την ησυχία της υπαίθρου. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι γαλήνη και περισυλλογή, μια στιγμή που αποτυπώθηκε στον χρόνο.