Het landschap ontvouwt zich voor ons, een wandtapijt geweven met de zachte tinten van een late middag. De scène wordt gedomineerd door een zachte helling, waarvan het oppervlak een warboel is van getextureerde penseelstreken, die de wilde overvloed van gras en wilde bloemen suggereren. Een pad slingert naar beneden en nodigt de toeschouwer uit om in het schilderij te reizen. De lucht, een doek van bleke blauwen en crèmes, duidt op de komst van de schemering en werpt een sereen licht over de hele compositie.

De blik wordt getrokken naar de voorgrond waar een figuur zit, misschien rustend, misschien werkend. Hun vorm wordt weergegeven met een vergelijkbare losse penseelvoering, die opgaat in de omgeving. De bomen, ontdaan van hun bladeren, staan als tere skeletten tegen de horizon, hun takken reiken naar de hemel. Het meesterlijke gebruik van kleur door de kunstenaar creëert een gevoel van diepte en sfeer, waardoor de kijker bijna de koele bries en de stilte van het platteland kan voelen. Het algehele effect is er een van rust en contemplatie, een moment vastgelegd in de tijd.