ภูมิทัศน์แผ่ขยายไปข้างหน้าเรา พรมที่ถักทอด้วยสีสันอันอ่อนโยนของช่วงบ่ายแก่ๆ ฉากถูกครอบงำด้วยความลาดชันที่อ่อนโยน พื้นผิวของมันคือความโกลาหลของพู่กันที่มีพื้นผิว ซึ่งบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของหญ้าและดอกไม้ป่า เส้นทางคดเคี้ยวลงมา เชิญชวนให้ผู้ชมเดินทางเข้าไปในภาพวาด ท้องฟ้า ผืนผ้าใบสีฟ้าอ่อนและสีครีม สื่อถึงการมาถึงของพลบค่ำ โดยฉายแสงอันเงียบสงบไปทั่วทั้งองค์ประกอบ

สายตาถูกดึงดูดไปยังพื้นหน้าซึ่งมีร่างหนึ่งนั่งอยู่ อาจจะพักผ่อน อาจจะทำงาน ร่างของพวกเขาถูกสร้างขึ้นด้วยการวาดภาพที่หลวมคล้ายกัน ผสมผสานกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ต้นไม้ซึ่งไม่มีใบยืนเหมือนโครงกระดูกที่ละเอียดอ่อนกับขอบฟ้า กิ่งก้านของมันเอื้อมไปสู่ท้องฟ้า การใช้สีอย่างเชี่ยวชาญของศิลปินสร้างความรู้สึกของความลึกและบรรยากาศ ทำให้ผู้ชมสามารถสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นและความเงียบสงบของชนบท เอฟเฟกต์โดยรวมคือความสงบและความไตร่ตรอง ช่วงเวลาที่ถูกจับในเวลา