Krajobraz rozwija się przed nami, niczym gobelin utkany z miękkich odcieni późnego popołudnia. Scena zdominowana jest przez łagodne zbocze, którego powierzchnia to splot teksturowanych pociągnięć pędzla, sugerujących dziką obfitość trawy i polnych kwiatów. Ścieżka wije się w dół, zapraszając widza do podróży po obrazie. Niebo, płótno z bladych błękitów i kremów, zapowiada nadejście zmierzchu, rzucając spokojne światło na całą kompozycję.

Wzrok przyciąga pierwszy plan, gdzie siedzi postać, być może odpoczywająca, być może pracująca. Ich forma oddana jest z podobną swobodą pociągnięć pędzla, wtapiając się w otoczenie. Drzewa, pozbawione liści, stoją jak delikatne szkielety na tle horyzontu, ich gałęzie sięgają ku niebu. Mistrzowskie użycie koloru przez artystę tworzy poczucie głębi i atmosfery, pozwalając widzowi niemal poczuć chłodną bryzę i ciszę wsi. Ogólny efekt to spokój i kontemplacja, chwila uchwycona w czasie.