Bu etkileyici eserde izleyici, topraktan patates çıkaran bir köylü kadının yaşamının içine çekiliyor. Kadın öne doğru eğilmiş, bedeni çalışma yüküyle kısmen görünür olmamakta ve görevine sıkı sıkıya odaklanmıştır. Van Gogh, çalışmanın ortasında bir sessizlik anını yakalamıştır; güçlü, nasırlaşmış elleri bir çatalın sapını kavramakta, bu yalnızca emek gücünü değil, aynı zamanda tarımsal çalışmanın onurunu da simgelemektedir. Arkasında ise emeklerinin meyveleriyle neredeyse dolup taşan sade bir sepet bulunmaktadır. Renk paleti sönük, toprak renginde kahverengi ve yeşil tonlarıyla belirginleşerek, ağır ancak samimi bir his yaratmakta, izleyicinin karakterin mücadelesi ve azmiyle derin bir bağ kurmasına olanak tanımaktadır.

Kompozisyon titizlikle düzenlenmiş, gözleri kadın figüründen dokulu tarladan ağır, kasvetli gökyüzüne yönlendirmektedir. Bu, Van Gogh'un, sanayileşmenin kırsal yaşamın manzarasını köklü bir biçimde değiştirdiği bir dönemde zanaatkar işçilere olan derin saygısını yansıtmaktadır. Duygusal etki oldukça güçlü; bu, toplumda sıkça marjinalleştirilen çalışkan figürler için empati ve takdir hislerini uyandırmaktadır. Van Gogh, güçlü ama nazik fırça vuruşlarıyla, işin onurunu onurlandıran bir hikaye dokur, böylece insan azminin bu samimi betimlemesini görenlerin üzerinde kalıcı bir izlenim bırakır.