Resimde, aynanın önünde diz çökmüş, yumuşak, hacimli beyaz bir elbise giymiş bir kadın görülüyor. Duruşu içe dönük, hatta belki de hüzünlü; bir eli yüzünü kapatıyor, diğeri ise bir divanın pelüş, koyu yeşil ve kahverengi döşemesine nazikçe dayanıyor. Ortam sade, duvarın soğuk, donuk yeşili hakim, sessiz bir mahremiyet hissi yaratıyor. Yanında basit, yaldızlı çerçeveli bir ayna asılı, yüzeyi görünmeyen bir dünyayı yansıtıyor ve sahnenin samimiyetini daha da vurgulayan koyu bir gölge düşürüyor. Kompozisyon çarpıcı bir şekilde basit, duyguyu iletmek için ışık ve gölgenin etkileşimine güveniyor. Fırça darbeleri nazik, kumaşın düşüşüne ve cilt üzerindeki ışık oyununa özen gösterilmiş. Sessiz bir tefekkür atmosferi, neredeyse belirgin bir yalnızlık hissi yaratıyor.