Het schilderij toont een vrouw in een zachte, volumineuze witte jurk, geknield voor een spiegel. Haar houding is er een van introspectie, misschien zelfs verdriet; één hand verbergt haar gezicht, de andere rust zachtjes op de pluche, donkergroene en bruine bekleding van een divan. De omgeving is sober, gedomineerd door het koele, gedempte groen van de muur, waardoor een gevoel van stille privacy ontstaat. Een eenvoudige spiegel met gouden lijst hangt naast haar, het oppervlak weerspiegelt een onzichtbare wereld en werpt een donkere schaduw die de intimiteit van de scène verder benadrukt. De compositie is opvallend eenvoudig, en vertrouwt op de wisselwerking tussen licht en schaduw om emotie over te brengen. De penseelstreken zijn delicaat, met zorgvuldige aandacht voor de val van de stof en het spel van het licht op de huid. Het creëert een tastbare sfeer van stille contemplatie, bijna een tastbaar gevoel van eenzaamheid.