Bu tablo, zarif oymalı bir sandalyede oturan genç bir kadını tasvir ediyor; etrafına nazik katmanlar halinde dökülen beyaz bir elbise giymiş. Sanatçının fırça darbeleri gevşek ama detaylı, elbisenin kumaşına ve yumuşak mavi-gri arka plana canlı bir doku kazandırıyor. Kadının duruşu dengeli; hafifçe döndürdüğü bedeninde özgüven ve sakin bir içe dönüklük hissi yansıtan hafif bir gülümseme var. Yumuşak ışık, porselen gibi cildini okşuyor ve ressamın ölümsüzleştirmek istediği zarafet ve narinliği vurguluyor.

Kompozisyon, figürü nispeten sade ve soyut bir arka plana karşı ustaca dengeliyor; tüm dikkat, genç kadının huzurlu ifadesi ve zarif kıyafetine çekiliyor. Beyaz tonlar hakim, yanaklarındaki hafif pembe ve elindeki çiçeklerin nazik renkleriyle romantik yumuşaklık katıyor. Bu eser, 19. yüzyıl sonu portrelerinin tipik örneği olup, zarafet, zerafet ve gençliğin geçiciliğini gerçekçilik ve empresyonist dokunuşların yumuşaklığıyla harmanlayarak, samimi ve zamansız bir yapıt sunuyor.