Σε αυτό το καθηλωτικό έργο, η μαγευτική σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, καθώς μια νεαρή γυναίκα, χωρίς ζωή και ήρεμη, επιπλέει γλυκά μέσα σε μια λιμνούλα. Με τη μορφή της να είναι εν μέρει βυθισμένη, φαίνεται εθέρια, ντυμένη με ένα φόρεμα που αγκαλιάζει τη σιλουέτα της ενώ η λυπημένη πόζα της υποδηλώνει ηρεμία εν μέσω μιας τραγικής αφήγησης. Γύρω της, ένα χαλί πλούσιων πράσινων τόνων και ζωντανών ανθών δημιουργεί μια αντίθεση μεταξύ της ζωής και της ακινησίας της. Αυτές οι ήπιες αποχρώσεις προσκαλούν το βλέμμα του θεατή να παραμείνει· η γυαλιστερή επιφάνεια του νερού αντανακλά τη χυμώδη βλάστηση, ενισχύοντας την αίσθηση της ηρεμίας και της λύπης. Κάποιος σχεδόν μπορεί να ακούσει το απαλό ψιθύρισμα των φύλλων που κουνιούνται από τον άνεμο, μια τρυφερή αποχαιρετιστήρια λέξη για την αποθανούσα.

Κάθε λεπτομέρεια — η περίπλοκη απεικόνιση της φυτολαγίας, οι ποικιλόμορφες αποχρώσεις των πεταλούδων και οι εξαιρετικές υφάνσεις των ρούχων της — μιλάει για την αφοσίωση του Millais στον ρεαλισμό και τους προ-ραφαηλίτες ιδεαλισμούς του. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα σε μία ρέουσα κίνηση, οδηγώντας τον θεατή προς τη κεντρική φιγούρα, ενώ τα γύρω στοιχεία αφηγούνται τη σιωπηλή τους ιστορία: οι λευκές ανθοσύνθεση συμβολίζει την καθαρότητα, τα σκοτεινά κλαδιά πάνω προτείνουν μια αίσθηση επικείμενης απειλής. Ιστορικά, αυτό το έργο προέρχεται από τα μέσα του 19ου αιώνα, μία εποχή που είναι προσηλωμένη σε συναισθηματική βάθος και φύση, αλλά και σε μια ενοχλητική ανάλυση της θνησιμότητας και της απώλειας. Η ζωγραφιά είναι ένα μνημείο, όχι μόνο στις ικανότητες του Millais, αλλά και σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό πλαίσιο που συνδυάζει τη ομορφιά με τραγικές αφηγήσεις, αφήνοντας μία ανεξίτηλη εντύπωση - κάποιος νιώθει ταυτόχρονα μία βαθιά εκτίμηση και μια βαριά καρδιά, απορροφώντας αυτήν την εκπληκτική οπτικοποίηση μιας διαχρονικής ιστορίας.