Deze indringende afbeelding toont de monumentale ruïnes van het oude Thebe, waar fragmenten van kolossale standbeelden verspreid liggen over een uitgestrekte, droge vlakte. Het centrale punt is een grote, gevallen standbeeld met een gebroken hoofd en torso, maar die nog steeds een imponerende aanwezigheid heeft. In de nabijheid staan zuilen en stenen constructies, versierd met hiërogliefen en reliëfs, die de blijvende grootsheid onderstrepen. Een groep mensen, klein in vergelijking met deze gigantische resten, voegt een menselijke maat toe aan de uitgestrektheid en ruïnes; hun kleurrijke kleding brengt leven en contrast in de verder gedempte aardetinten van de stenen en de lucht.

De kunstenaar gebruikt een zachte, nauwkeurige aquareltechniek waarbij aardtinten en het bleke blauw van de lucht worden gemengd om een gevoel van rustige tijdloosheid op te roepen. De compositie leidt het oog natuurlijk van de ruïnes naar de verspreide stenen en uiteindelijk naar de menselijke figuren, wat ritme en beweging in de stilte creëert. Het fijne spel van licht en schaduw op de texturen van de stenen geeft de eeuwenlange verwering weer, terwijl de aanwezigheid van mensen een voortdurende verbinding tussen verleden en heden suggereert. Dit werk ademt een aangrijpende nostalgie voor verloren beschavingen en nodigt uit tot reflectie over de majestueuze maar kwetsbare erfenis van de geschiedenis.