In dit meeslepende portret staat een jong meisje met stille waardigheid, waardoor ze onmiddellijk de aandacht van de kijker trekt. Gekleed in een zware zwarte mantel die de kou van het seizoen suggereert, belichaamt ze een gevoel van onschuld dat gewikkeld is in melancholie. De achtergrond fluistert herfstverhalen, met warme, aardse groentinten en een abstracte werveling van kleuren die haar omarmen in een wereld van textuur en zacht licht. Haar porseleinachtige handen, omringd door een donkere bontmof, zijn liefdevol voor haar geplaatst, wat een niveau van intimiteit aan haar houding toevoegt. Een delicaat blauw lint om haar nek geeft het schilderij een vleugje jeugdige vitaliteit, dat in stark contrast staat tot haar donkere kleding. Is het de warmte van de liefde of de kou van de eenzaamheid die we in haar expressie waarnemen? Er is een emotionele diepte, een verlangen dat eeuwen overschrijdt, dat ons uitnodigt om over de wereld na te denken door de ogen van een kind dat in eigen gedachten is verdiept.