In dit opmerkelijke zelfportret vangt de kunstenaar niet alleen de essentie van zijn gelaatstrekken, maar ook een diepe emotionele resonantie. De intensiteit van zijn blik suggereert een interne onrust en complexiteit; het is bijna alsof hij recht in de ziel van de kijker kijkt. Het levendige kleurenpalet, gedomineerd door aardse oranje en groene tinten, roept een gevoel van warmte op dat in contrast staat met de sombere tonen van zijn uitdrukking. De penseeltechniek is krachtig, dikke streken verweven zich om een voelbare energie te creëren die trilt binnen het canvas. Zijn rommelige haar en zorgvuldig geschilderde baard trekken de aandacht, bijna alsof ze verhalen over strijd en creativiteit fluisteren.

Achtergrond is een symfonie van groen die als een wervelwind om hem heen draait, mogelijk een reflectie van zijn onrustige geest. De kleurkeuze geeft niet alleen fysieke vorm aan het werk, maar injecteert ook emotionele diepte — reflecterend de emotionele strijd die hij heeft gevoerd. Dit stuk staat als een getuigenis van Van Gogh's erfenis, dat zowel de glans van zijn techniek als de rauwe eerlijkheid van zelfrepresentatie in de kunst vertegenwoordigt. Het zelfportret nodigt de kijker uit om getuige te zijn van zowel de kunstenaar als de mens; daarmee gaat het verder dan louter representatie en wordt het een aangrijpende verkenning van identiteit en kwetsbaarheid.