Het portret vangt een sereen moment, met een zachte, bijna etherische kwaliteit. De geportretteerde, een vrouw, kijkt met een vriendelijke, bedachtzame uitdrukking. De techniek van de kunstenaar is duidelijk zichtbaar in de delicate penseelstreken, die de indruk wekken van een schets in plaats van een afgewerkt werk. De achtergrond is een wassing van bleke blauwtinten, die een nevelige sfeer creëert die de vorm van de geportretteerde benadrukt.

De interactie van kleuren is subtiel, met gedempte tinten groen, rood en geel die worden gebruikt om haar kleding en gelaatstrekken te definiëren. De weergave gaat niet over perfect realisme; in plaats daarvan gaat het over het vastleggen van een stemming en de essentie van de persoon. De penseelstreken, zichtbaar maar verfijnd, suggereren zorgvuldige aandacht voor detail, maar geven de voorkeur aan het evocatieve boven het precieze. Als ik er naar kijk, voel ik een stille intimiteit. Het portret lijkt verhalen uit het einde van de 19e eeuw te fluisteren.