Het schilderij trekt je meteen aan, nietwaar? Het is als een momentopname van een Parijse straat, bevroren in de tijd. De compositie is opvallend, met een enigszins gekanteld perspectief, alsof we van een balkon of een nabijgelegen raam naar beneden kijken. Het kleurgebruik is doelbewust; gedempte aardetinten vormen de achtergrond waarop de figuren in hun donkere kleding en de opvallende hoeden uitkomen. De hond, een charmante spetter van kleur, voegt een vleugje spontaniteit toe aan de scène, en de doos die een vrouw vasthoudt, is de enige hint naar een modern gemak. Je kunt bijna het verre gerommel van de rijtuigen en het gefluister van de voorbijgangers horen, de hartslag van de stad zelf.