Staand op de grens tussen twee werelden houdt een vrouw in een delicate roze jurk een kleine vlag vast; de kleuren van haar thuisland pulseren met een innerlijk leven. Het doek is in tweeën gespleten, elke helft een scherp contrast. Aan de linkerkant omarmen de warme tinten van het Mexicaanse landschap een pre-Columbiaanse tempel, met een zon en een maan die de scène bewaken. De rechterkant wordt echter gedomineerd door industriële machines, schoorstenen die een bleke, wolkenachtige Amerikaanse vlag uitstoten. De plechtige blik van de kunstenaar ontmoet die van ons, haar kwetsbaarheid is voelbaar te midden van de harde symboliek van haar omgeving. Haar houding belichaamt een diepe innerlijke strijd, een verlangen naar de warmte van haar afkomst tegen de koude, mechanische werkelijkheid die ze nu bewoont. Beneden verweven de wortels zich, die beide helften verbinden, ons herinnerend aan de verborgen levenskracht die alle dingen verbindt.