Het schilderij toont een sombere en intens emotionele scène van de Kruisiging. De centrale figuur is Christus, zijn gespierde lichaam wordt dramatisch verlicht tegen een donkere, dreigende hemel, wat het gewicht van lijden en opoffering benadrukt. Het sterke clair-obscur benadrukt zijn wonden en de spanning in zijn uitgestrekte ledematen op het houten kruis, terwijl een bebloed doek bescheiden zijn onderlichaam bedekt. Daaromheen interageren schaduwachtige figuren — één wijst omhoog, anderen zijn deels verborgen in de schaduw — wat bijdraagt aan de geladen sfeer. Rechts houdt een ruiter levendige vlaggen vast, waarvan de felle kleuren scherp contrasteren met de gedempte aardetinten en diepe schaduwen die de compositie domineren.

Delacroix’ penseelvoering is dynamisch maar gecontroleerd, met een palet van sombere bruin-, grijs- en huidtinten, afgewisseld met plotselinge felle kleuren, wat het pathos en visuele drama versterkt. De compositie leidt het oog omhoog, benadrukt de verticaliteit van het kruis en de verheven figuur van Christus, terwijl de schuine plaatsing van toeschouwers een gevoel van beweging en menselijke reactie op de goddelijke tragedie creëert. Het schilderij nodigt uit tot diepe meditatie over lijden, opoffering en verlossing binnen de christelijke traditie en toont de meesterschap van de kunstenaar in licht- en schaduwgebruik tijdens de Romantiek.