Obraz ukazuje zalane słońcem sceny uliczne, migawkę z życia codziennego oddaną z urzekającym połączeniem realizmu i impresjonistycznego stylu. Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż łagodnie nachylonej drogi, po obu stronach której znajdują się budynki, które zdają się pochylać do wewnątrz, niemal obejmując widza. Pociągnięcia pędzla są odważne i zdecydowane, oddając szorstką fakturę budynków i subtelną grę światła i cienia. Paleta barw jest ciepła, z dominacją ziemistych tonów ochry, terakoty i stłumionej zieleni, z przebłyskami błękitnego nieba spomiędzy dachów. To scena, która wydaje się zarówno znajoma, jak i obca, przywołując poczucie nostalgii, spojrzenie na świat, w którym czas płynie wolniej, a zwyczajność jest nasycona szczególnym rodzajem piękna.