Dzieło przedstawia siedzącą nagą kobietę, widzianą od tyłu, pogrążoną w kontemplacji. Jej forma jest oddana ciepłą, ziemistą paletą – odcieniami skóry bogatymi i muśniętymi słońcem, kontrastującymi z chłodniejszymi odcieniami tła. Siedzi na powierzchni, która wydaje się być żywą, teksturowaną przestrzenią różu i czerwieni. Kompozycja kieruje spojrzenie widza wzdłuż pleców kobiety, prowadząc do sugestii krajobrazu w tle. W oddali widoczne są nuty błękitu i zieleni, być może sugestia nieba i roślinności.

Ta praca jest świadectwem mistrzostwa artysty w formie i kolorze. Gra światła i cienia tworzy poczucie objętości i głębi, podkreślając krzywizny ciała kobiety. Pociągnięcia pędzla wydają się luźne i ekspresyjne, przyczyniając się do ogólnego poczucia spokoju i naturalności. Temat wywołuje poczucie cichej intymności, zapraszając widza do obserwacji i refleksji. Mówi o pięknie ludzkiej postaci i prostych chwilach istnienia.