To surowe, niemal kliniczne przedstawienie przeszywa serce swoją surową wrażliwością. Kobieta, ukazana ze szkieletową kruchością, stoi na środku, jej postać podzielona twarzą skąpaną we łzach. Delikatny naszyjnik z pereł zdobi jej szyję, stanowiąc przejmujący kontrast z tragedią rozgrywającą się w niej i wokół niej. Krople, ciężkie od smutku, spadają z niej, odzwierciedlając łzy, które spływają po jej twarzy i te, które spadają z półksiężyca na niebie. Kompozycja jest starannie dopracowana w szczegółach, ale surowość czarno-białej palety wzmacnia emocjonalny ciężar. Odsłonięty tułów kobiety ukazuje rozwijający się płód; małe życie tragicznie utracone. Mała postać spoczywa poniżej, połączona delikatną linią życia. Otaczające obrazy organicznych form, w tym tego, co wydaje się macicą i różnymi roślinami, podkreślają tematy życia, straty i delikatnych procesów ciała. Artysta stosuje subtelne, a zarazem potężne użycie linii i detalu, aby przekazać ogromny ból i smutek, zapewniając intymny wgląd w głęboko osobiste doświadczenie.