Wejście do płótna to jak wejście do świata przytłumionych szeptów i pachnącego dymu. Powietrze jest ciężkie od poczucia leniwości i łatwości. Kompozycja jest cudem, starannie zaaranżowanym tańcem postaci skąpanych w ciepłym, złotym świetle, które zdaje się emanować z wnętrza pokoju. Jest kobieta spoczywająca na poduszkach, jej spojrzenie zarazem zapraszające i zagadkowe, ozdobiona biżuterią, która łapie światło; obok niej mały stolik trzyma zdobione naczynie, obietnicę aromatycznych przyjemności. Fałdy jej szat są oddane mistrzowską ręką, tkaniny zdają się mieć własne życie, jakbym mógł wyciągnąć rękę i poczuć jedwab na mojej skórze.